پنج شنبه 25 مهر 1398
پایگاه اطلاع رسانی
ستاد اکرام استان سمنان

ستاد اكرام شهرستان دامغان

آشنائی مختصر با وضعیت مددجویان کمیته امداد امام خمینی شهرستان دامغان

 

تعداد افراد تحت پوشش کمیته امداد دامغان    1427  خانوار  و 2748 نفر    903 مرد    1845  زن

کل جمعیت شهرستان دامغان   86908 نفر  25697  خانوار   کل دانش آموزان  شهرستان  13213 نفر   5601 دختر 7612 پسر

 

حامی نمونه :

حاج اکبر تقوی: از حامیان شهرستان  که علاوه بر تقبل هزینه 10 نفر از ایتام شهرستان اقدام به ساخت کانون فرهنگی و تربیتی در زمینی به مساحت 3000 متر و با احداث بنائی بالغ بر 680 متر مربع نموده تا ایتام  و سایر محرومین نیازمند شهرستان در امور فرهنگی –اعتقادی و ورزشی استفاده نمایند .لازم بذکر است کانون مذکور با صرف هزینه ای بالغ بر 5 میلیارد و 500 میلوین ریال اخیرا افتتاح  موقت شده و در اختیار کمیته امداد دامغان قرار گرفته است.

آقای ابوالفضل کلائی حامی و خیر دیگری از شهرستان در حال ساخت مجموعه ای بالغ بر 3700 متر در 3 طبقه و شامل بازارچه فروش محصولات خودکفائی مددجویان امداد –دارلایتام –دپارتمان مشاوره  -درمانگاه خیریه و.. را با برآورد هزینه ای بالغ بر 25 میلیارد ریال می باشد که در حال حاضر 30 درصد پیشرفت فیزیکی دارد

 

آشنایی با شهرستان دامغان

دامغان با وسعت 312/12110 کيلومتر مربع از طرف شمال به خط الراس و به کوههای البرز، از شرق به شهرستان شاهرود، از جنوب به دشت کويرمرکزی ايران و از غرب به شهرستان سمنان منتهی می شود. دامغان در طول جغرافيايي بين 53 درجه و 15 دقيقه و 55 درجه و 20 دقيقه و عرض جغرافيايي بين 34 درجه و 45 دقيقه و 36 درجه و 58 دقيقه قرار دارد. ارتفاع شهر از سطح دريا 1170 متر و اختلاف ساعت آن با تهران 11 دقيقه و 5 ثانيه است .دامغان از شهرهای قدیمی ایران است و نام آن در گذشته صددروازه بوده‌است.دامغان، زمانی با نام صد دروازه (به یونانی: هکاتوم پولیس) (صددروازه یا هکاتومپیلوس (Hecatompylos) یک شهر باستانی در باختر خراسان که از ۲۰۰ پیش از میلاد پایتخت اشکانیان بود. خود هکاتومپیلوس در زبان یونانی به معنای صد دروازه می‌باشد. این لقب در نزد یونانیان به شهرهایی داده می‌شد که بیش ازچهار دروازه را دارا بودند.اسکندر مقدونی در تابستان ۳۳۰ (پیش از میلاد) در این محل توقف کرده‌بود. با مرگ اسکندر اینجا بخشی از امپراتوری سلوکی گردید. قبیلهٔ پارنی در ۲۳۸ (پیش از میلاد) بر این شهر چیره‌شدند و آن را یکی از نخستین پایتخت‌های اشکانی نمودند. اندازهٔ آن در دورهٔ اوج ۲۸ کیلومتر مربع برآورد زده می‌شود و جمعیت آن را هزاران تن دانسته‌اند. قدیمی‌ترین مسجد ایران به نام مسجد تاریخانه در این شهر قرار دارد.دور شهر دامغان کاملاً دیوار کشیده شده‌است گفته می‌شود به قدری دیوارهای ستبری داشته که دو درشکه از کنار هم بر روی دیوار رد می‌شدند. بازمانده‌های آن دیوار هم اکنون هم دیده می‌شود.و به نام دیوار بارو مشهور است. دامغان دو گونه آب‌وهوا دارد. از جنوب به دشت کویر و از شمال به دامنه‌های جنوبی رشته کوه البرز متصل است. به همین دلیل بیشتر گونه‌های میوه در این شهر می‌رویند.دامغان در ۷۰۰۰ سال پیش تمدنی بزرگ داشته که تصویری از ۷۰۰۰ سال پیش در آنجا یافت شده. تحقیقات نشان داده در ۷۰۰۰ سال پیش دامغان بزرگترین صادر کننده مس بوده‌استشهرستان دامغان از شهرستان‌های استان سمنان است. مرکز آن شهر دامغان است و شامل دو بخش مرکزی و امیرآباد است. این شهرستان شامل شهرهای دامغان، امیریه و دیباج است. از شمال با استان مازندران، جنوب استان اصفهان، از شرق شهرستان شاهرود و از سمت غرب با شهرستان سمنان و شهرستان مهدی شهر همسایه‌است. محصول پسته این شهرستان بسیار مشهور است.

تقسیمات کشوری شهرستان دامغان

  • بخش مرکزی شهرستان دامغان
    • دهستان حومه دامغان
    • دهستان دامنکوه
    • دهستان رودبار

شهرها: دامغان - دیباج –امیریه –کلاته رودبار

  • بخش امیرآباد
    • دهستان قهاب رستاق
    • دهستان قهاب صرصر
    • دهستان تویه دروار

جاذبه های گردشگری دامغان

کوير حاج علی قلی يا کوير چاه جم: و تنوع پوشش زنده (گياهان) و پوشش غير زنده آن (نمکزار و تپه های ماسه ای به اشکال مختلف). ارتفاعات جنوبی دامغان که دشت دامغان را از منطقه دشت کوير جدا می کند. اين کوههای کم ارتفاع، با دارا بودن ترکيبات و تشکيلات متنوع، مناظر الوان و زيبايي را بوجود آورده اند که برای هر بيننده ای بسيار جالب است، به ويژه گنبد های نمکی آن.واحه ها يا روستاهای کوچک حاشيه دشت کوير مانند معلمان و سينگ و... که نمونه ای از يک زندگی در شرايط سخت طبيعی و اقليم خشک و نامساعد را نشان می دهد که در سالهای اخير به علت پرت و دور افتاده بودن آن، تاسيساتی را در آن برای توليد برق از انرژی خورشيدی به وجود آورده اند که بر جاذبه توريستی اين منطقه افزوده است. اين روستاها در واقع در واقع حکم بنادر در دريای کوير هستند با اين تفاوت که جای آب، در ساحل دريای خشک و نمکی سابق قرار گرفته اند. سازندها يا تشکيلات زمين ساختی مربوط به دوران سوم زمين شناسی به نام نئوژن که بعد از روستای معلمان و در ساحل دريای نمک واقع شده و با داشتن ترکيبات گوناگون (نمک، رس و...) مناظر الوان و بسيار زيبايي دارند. در اينجا قابل ذکر است که در آريزونا و کاليفرنيای آمريا از اين نوع تشکيلات زمين ساختی وجود دارد که به آن گلدن کينون (Golden canyon) يعنی زمين های فرسايش يافته طلايي می گويند و از مواردی است که توريست را به آن نقاط جلب می کند و اين راه، درآمد سرشاری هم دارند. اما در کشور ما با داشتن اين گونه تشکيلات، چه درمنطقه دامغان و چه در مناطق ديگر، آن هم در سطحی بسيار وسيع و زيباتر از آنچه در آمريکاست، به آنها توجه نداريم و بدون استفاده مانده و حتی آنها را به عنوان عوامل نامساعد و مايه بدبختی منطقه می پنداريم.بنابر اين شهرستان دامغان از لحاظ جاذبه های توريستی غنی است که اگر درست برای آن برنامه ريزی بشود می توان هر گروه توريست را برای چندين روز در دامغان سرگرم کرد.

 

مسجد تاریخانه: به نظر می رسد اين نام ترکيبی از ترکی (تاری ؛ خدا ) و خانه فارسی است . « گدار » باستان شناس معروف درباره مسجد تاريخانه چنين نوشته است:« نمونه ای از بناهايی که مقدم بر دوره سلجوقيان است می توانيم ارئه دهيم يعنی مقدم بر دوره ای که نمونه اصلی مساجد ايران در آن تشکيل يافته است دو نمونه از ميان آنها مسجد جامع نائين و تاريخانه دامغان است » تاريخانه به معنی خانه خدا است و آن را مسجد چهل ستون هــــــم می نامند و اين رقم اغلب در ايران نماينده آن نيست که حتماً چهل ستون داشته باشد بلکه به معنی ستون های متعدد است نقشه اين بنا نقــشه مساجد صدر اسلام است که از هر عنصر خارجی عاری است. در دوره سلجوقيان به جای مناره خشت و گلی آن که ريخته بود برجی از آجر ساخته اند . اين مناره جديد را در جای مناره قديم نساخته اند بلکه در کنار آن بنا کرده اند . اين بنا شامل صحنی است تقريباً مربعی که از چهار طرف طاقهايی دارد و يکی از طاق نماها که عميق تر از ديگران است جای مقصوره مسجد را دارد و به همين جهت مواجه با قبله است نقشه اين مسجد ساده ترين و خالص ترين و حتی می توان گفت علمی ترين مساجد صدر اسلام است . در بنای تاريخانه يعنی در اشــــــکال معماری که در آن به کار برده اند و در شکل ساختمان هيچ چيز نيست که ايرانی خالص نباشد حتی می توان گفت در اين بنا هيچ شکل و هيچ جزئی از ساختمان نيست که متعلق به معماری زمان ساسانيان نباشد .
 

مسجد تاریخانه دامغان

 

تپه حصار دامغان: در کاوش های تپه حصار دامغان، در سالهای 1310 و 1311 ه.ش سه دوره استقرار آشکار شده، آثار و بازمانده فرهنگ های گوناگون از دوران پيش از تاريخ تا دوران اسلامی به دست آمده است. مردم ساکن تپه حصار بر پايه مهرهای استامپی (مسطح) و استوانه ای(سيلندری) که از اين محل به دست آمده، در دوران پيش از تاريخ دارای خط و يا گونه ای علامت اختصاری بوده اند. پيدايش اين خط می رساند که اين مردمان دارای خط بودند و می نگاشتند و مهرهای يافت شده، پاسخ نامه های آنان است و بی گمان با بين النهرين و درّه سند در پيوند بازرگانی بوده اند. از سوی خاور با جلال آباد و بدخشان از طريق شهر سوخته سيستان، تجارت سنگ لاجورد و در کوهی داشته و به بين النهرين و ايلام فلز صادر می کردند، زيرا در تپه حصار کوره ذوب فلز و قطعه های ريز سری پيدا شده است. بر پايه آزمايشهای کربن 14 ، ديرين ترين لايه تمدنی حصار از 6 هزار و 600 سال پيش استو جديدترين دوره فرهنگی در همين تپه، در حدود 3 هزار و 900 سال پيش است. از اين رو در بين ديرين ترين لايه های فرهنگی تا جديدترين لايه های حصار، 2 هزار و 700 سال معماری، فرهنگ، تاريخ و زندگی انسان نهفته است. با به دست آمدن استخوان چهارپايان، چون گاو، گوسفند، بز، غزال، و شتر می توان اهميت دام و دامپروری را در ميان اين مردمان دريافت. همچنين با بدست آمدن دانه های نباتی، مانند: کنجد، پنبه دانه، گندم، جو و حتی انگور، می توان پذيرفت که کشاورزی، کشت دانه های نباتی، کشت گندم و جو به همان اندازه دامپروری، شکوفا بوده است. با توجه به گفتار بالا می توان گفت که زندگی اقتصادی مردم تپه حصار، در سه دوره ياد شده، بر سه اصل : پيوند بازرگانی، دامپروری و پرورش طيور و کشاورزی استوار بوده است.
 

برج طغرل: در جنوب روستای مهماندوست و بين مهماندوست و روستای امام آباد ساختمان آجری بدون سقفی است که در سال 490 هجری قمری ساخته شده است. در آجر کاری آن دقت و مهارت عجيبی به کار رفته است که هم اکنون پس از 935 سال تيزی لبة تزئينات قرنيز با آن همه پيچ و خم آن از مسافت چندين متری پديدار و مشخص است و در تزئينات آجری آن خصوصاً حاشيه قرنيزهای بالای آن قطعات بزرگ آجر را طوری تراشيده اند که گويي مانند چوب به وسيله اره کار کرده باشند و تمام پيچ و خمها و چين خوردگيهای آجرها را با لبه های تيز از کار درآورده اند. تاريخ بنا با زمان سلطان سنجر سلجوقی مطابقت دارد. معلوم نيست که چرا اين بنا سقف ندارد. مردم محل آن را امامزاده قاسم می گويند، و می گويند سابقاً برای اين برج سقف ساخته اند ولی پس از گذشت شبی، صبح ديدند سقف ندارد!
 

برج طغرل دامغان

 

قلعه گردکوه: قلعه گردکوه در غرب دامغان و در نزديکی روستاي قدرت آباد واقع شده است. فاصله اين قلعه تا روستا 8 کيلومتر و تا دامغان حدود 15 کيلومتر می باشد ديواره های اين قلعه از جنس سنگ و گچ می باشد که آنرا احاطه کرده اند. اين قلعه دارای سه آب انبار مسقف می باشد که در قسمت جنوبی دژ واقع شده و هر سه به هم راه دارند آب آنها از چشمه پيخار به وسيله جويي که قبلاً وجود داشته تامين می شده است. گردکوه به شکل گنبد می باشد و احتمالاً به همين خاطر آن را بدين نام ناميده اند. اين قلعه در شاهنامه فردوسی با نام دژ گنبدان آمده است و شاعر در چندين مورد بدان اشاره کرده است، از آن جمله آمده است که اسفنديار فرزند گشتاسپ مدتی به فرمان پدرش در اين قلعه زندانی بوده است:
بر دندش از پيش فرخ پدر سوی گنبدان دژ پر از خاک و سر

شهرت گردکوه بيشتر به دوران اسماعيليه بر می گردد. به زمانی که حسن صباح و فدائيان بی باکش با کاردهای زهر آلودشان وحشت به جان تمامی حکام و فئودالهای سلجوقی انداخته بودند. در آن دوره فردی به نام رئيس مظفر حاکم دامغان بود وی دعوت حسن صباح را پذيرفت و از آنجا که فرد ثروتمندی بود قلعه الموت را به مبلغ سه هزار دينار خريد و به حسن صباح داد او همچنين نامه ای به برکيارق پادشاه سلجوقی نوشته و از او خواست که قلعه گردکوه را به او ببخشد شاه سلجوقی نيز موافقت کرد و قلعه را به وی داد. رئيس مظفر در راه آبادی اين قلعه تلاش زيادی کرد و تمامی ثروت خود را در اين راه خرج کرد. وی قلعه را کانون تبليغ فرقه اسماعيليه کرده بود و هيچ کمکی را از آنها دريغ نمی کرد.
 

چشمه علی: در دره با صفايي واقع شده است و تا شهر دامغان 35 کيلومتر فاصله دارد در قسمت جنوبی مجموعه چشمه علی ساختمانی قرار دارد که توسط آغا محمد خان قاجارساخته شده است. در سمت شمالی و در داخل درياچه به فاصله قريب پانصد متر از تپه های آبده، ساختمانی است دو طبقه و دارای ايوان و محصور در آب که توسط فتحعلی شاه قاجار ساخته شده است. طبقه فوقانی و تحتانی از دو طرف باز است و هر کس در آن بنشيند می تواند دو طرف آن را ببيند در اطراف و در اطراف درياچه چشمه های زيادی است که از آنها آب خارج می شود. و يکی از آنها که در پای درختی کهن است و آب با فشار از آن می آيند می گويند؛ سم اسب حضرت علی(ع) در اينجا فرو رفته و آب بيرون آمده و قطعه سنگ بزرگی که روی آن نقشی دارد کنار اين چشمه است و درختان چنار کهنی که زائران چشمه علی به شاخه های آن قطعه های پارچه گره زده اند و به اصطلاح دخيل بسته اند. و علت اينکه به اين چشمه ، چشمه علی می گويند را همين موضوع می دانند. اما در واقع اسم اين چشمه ترکی است و «الی بلاغ» است نه علی. و دانسته نيست اين نام ترکی «الی بلاغ» (پنجاه چشمه) از کجا آمده است. در هر صورت اين مکان زيارتی و تفريحی مکان مناسبی برای مسافران به خصوص مسافرينی که از شمال خود را به اين منطقه می رسانند می باشد.

 

چشمه علی دامغان

 

 

معرفی حامیان نمونه دفترچه مهمان دل نوشته ها پرداخت آنلاین